Recensie: Ik wil niet meer onzichtbaar zijn | Door: Gijs
Voor het lezen van dit boek was autisme in de allochtonen cultuur in Nederland niet iets waar ik bij stil had gestaan.
Daar is verandering ingekomen, doordat ik met het lezen van "Ik wil niet meer onzichtbaar zijn" Birsen heb leren kennen.
Met dit boek geeft Birsen namelijk niet alleen aan wat autisme in het dagelijks leven van iemand die opgroeit betekent, maar ook wat de specifieke problemen zijn die horen bij iemand die opgroeit met autisme in de Turkse cultuur. Want hoewel haar ouders er alles aan doen om haar te helpen, is er in haar omgeving vooral onbegrip over haar autisme (otizm in het Turks). Met genoeg bidden en meer tussen de mensen komen, zou "het probleem" vanzelf opgelost worden. Samengevat is er in de allochtone cultuur dan ook weinig bekend over de autisme. Birsen ziet het dan ook als haar missie daar verandering in te brengen.
In dit openhartige boek vertelt Birsen haar levensverhaal, compleet met foto's. Ze doet dit op een prettige manier met heldere voorbeelden uit het dagelijks leven en zonder ingewikkelde theorieën. Ze geeft zo de jongvolwassen (allochtoon) met autisme een stem.
Hoewel ik mezelf in het begin van het lezen van het boek stoorde aan de herhaling van thema's als: problemen op school en de zoektocht naar erkenning en liefde, kwam ik pas later tot het besef dat dit juist een sterk punt is aan het boek, want deze thema's komen in het leven van iemand met autisme juist telkens terug en bepalen daardoor het leven van alledag.
Dit boek is verschenen in samenwerking met de Nederlandse Vereniging voor Autisme. De NVA heeft het aanvullende hoofdstuk verzorgd over autisme in de allochtone cultuur.
